Mijn naam is H... Ik ben geboren in Tuzekei, een kleine stad in Trabzon, Turkije. Trabzon staat vooral bekend om zijn voetbalclub, Trabzonspor, waar ik ook wel eens van heb gehoord. Maar mijn verhaal gaat niet alleen over voetbal; het gaat vooral over mijn reis naar Nederland en hoe ik me heb aangepast aan een nieuw leven.
De Start in Nederland
Op jonge leeftijd kwam ik naar Nederland, ik was 13 jaar oud. Ik herinner me nog dat ik toen heel weinig Nederlands sprak en dat ik de taal niet kende. Samen met mijn ouders ben ik eerst naar Voorthuizen verhuisd. Later ging ik naar Ede, waar mijn familie woonde. Mijn vader, moeder, broers en zussen woonden daar. Mijn vader werkte onder andere in Barneveld, en ik begon daar ook te werken. Het was een heel vreemd land voor mij; alles was nieuw en onbekend. Ik kende niemand, had geen vrienden om mee te spelen en voelde me vaak eenzaam.
De Moeilijke Beginperiode
De eerste maanden waren zwaar. Ik sprak de taal niet, kende de cultuur niet en moest wennen aan alles om me heen. Gelukkig heb ik taalcursussen gevolgd in Barneveld om mijn Nederlands te verbeteren. Ik probeerde zoveel mogelijk te leren, al had ik geen middelbare schoolopleiding. In die tijd werkte ik bij een kipslachterij in Barneveld en later bij een plasticfabriek. Ik werkte hard, vaak al vanaf jonge leeftijd, en dat was soms best zwaar.
Werk en Gezinnen
Toen ik 18 was, begon ik bij Enka, een grote fabriek. Daar heb ik bijna 24 jaar gewerkt. Tijdens die periode heb ik ook mijn gezin gesticht. In mijn jonge jaren was ik actief in de sport, vooral met voetbal. Samen met andere Turkse jongens begon ik met een eerste voetbalclub en later richtten we onze eigen club op: FC Jeugd, opgericht in 1990. Mohamed Kabet was in die tijd onze hoofdtrainer en we hadden veel plezier met voetbal en samen zijn.
Gevaarlijke Momenten en Gemeenschapswerk
Ik heb ook de ontploffing bij het station in Ede meegemaakt. Het was een schokkende gebeurtenis die ik niet snel zal vergeten. Die dag stonden we bij het park bij het station en zagen de grote explosie en de daaropvolgende paniek. Het was echt een angstaanjagende ervaring.
Naast mijn werk en sport was ik ook actief in de gemeenschap. In 2010 werd ik bestuurslid bij de Turkse Grote Moskee. Samen met anderen hebben we een nieuw moskeepand gebouwd en proberen we een sociale rol te vervullen in de wijk. De moskee draagt bij aan de integratie en het welzijn van de gemeenschap en helpt mensen met praktische zaken, zoals het verlengen van vergunningen of het regelen van sociale activiteiten.
Vrijwilligerswerk en Betrokkenheid
Ik ben altijd betrokken geweest bij vrijwilligerswerk. Zo organiseerde ik activiteiten voor 60-plussers en was ik actief binnen de Turkse sociale en culturele verenigingen. Mijn doel was altijd om jongeren van de straat te halen, beweging en sport aan te moedigen en de samenleving te versterken.
Gezinsleven en Terugkijken
Ik heb kleine kinderen en een gezin hier in Nederland. Mijn hart ligt bij Turkije, waar mijn familie nog woont, maar ik zie mezelf niet meer terugkeren. Ik heb 13 jaar in Turkije gewoond en heb hier mijn leven opgebouwd. Hoewel mijn roots in Turkije liggen, voel ik me volledig geïntegreerd in Nederland. Ik heb twee nationaliteiten: Turks en Nederlands, en ik heb geen moeite met de verschillende culturen. Respect en acceptatie zijn voor mij belangrijk.
De Uitdagingen van Integratie
Het integratieproces was niet altijd makkelijk. Toen ik net in Nederland kwam, was ik bang en onzeker. Ik sprak de taal niet, kende de cultuur niet en werd vaak door anderen bekeken als vreemdeling. Soms was dat pijnlijk, vooral omdat ik niet wist hoe ik me moest uitdrukken. Maar na verloop van tijd leerde ik de taal, maakte ik vrienden en voelde ik me meer thuis.
Gezondheid en Toekomst
De laatste jaren waren zwaar voor mij. De coronapandemie heeft mijn lichamelijke en mentale gezondheid flink aangetast. Ik ben gedeeltelijk afgekeurd en kan niet meer alles volhouden zoals vroeger. Toch blijf ik actief, vooral binnen de gemeenschap en vrijwilligerswerk. Ik probeer mijn lichaam langzaam weer op te bouwen en mijn betrokkenheid te behouden.
In de jaren zeventig en tachtig vormden de Molukkers, Turken, Marokkanen en andere nationaliteiten hun eigen gemeenschap in Ede. Ondanks de aanvankelijke uitdagingen en soms conflicten, ontwikkelden zich door de jaren heen sterke banden en een hechte gemeenschap gebaseerd op wederzijds respect en begrip.
Vriendschap en begrip na een conflict
Een van de verhalen die illustratief is voor de gemeenschap, is dat van een groep Molukkse jongens en Turkse jongens. Aanvankelijk was er sprake van kleine conflicten, soms zelfs vechtpartijen, vooral rondom het zwembad en de meisjes. Maar na een open gesprek en het samen aan tafel zitten, kwam begrip voor elkaars verhaal. De jongens leerden elkaar kennen en bleven goede vrienden. Dit soort gebeurtenissen laten zien dat communicatie en wederzijds respect uiteindelijk leidde tot een harmonieuzere relatie.
Verschillende huwelijken en culturele mengen
In de loop der jaren trouwden steeds meer Molukkers niet meer onderling; velen vonden een partner uit Nederland of andere achtergronden. Dit was een natuurlijke ontwikkeling die bijdroeg aan de integratie en het doorbreken van culturele barrières. Het huwelijk van een man uit Turkije en een vrouw die in Ede woonde, is daar een voorbeeld van. Tijdens vakanties en ontmoetingen in Turkije ontwikkelden ze hun relatie, wat uiteindelijk leidde tot een gezin in Nederland.
Media en communicatie
In de jaren zeventig en tachtig was het voor veel migranten lastig om contact te houden met het thuisland. Er waren geen Turkse televisiezenders, maar er was bijvoorbeeld Radio Thuisland, met programma’s zoals die van Gülnaz Aslan En wekelijks was er een programma op de Duitse ZDF. Dit was een belangrijk middel om verbonden te blijven met het vaderland. Radio en korte televisieuitzendingen boden een venster naar de cultuur en het nieuws uit Turkije.0
Onderwijs, geloof en cultuur
Het onderwijs in de eigen taal en cultuur speelde een belangrijke rol in het behoud van de identiteit. Tot in de jaren tachtig was er in Ede een organisatie die zich hiermee bezighield, maar deze werd uiteindelijk opgeheven na protesten, waaronder een Turkse demonstratie.
Het geloof was voor veel migranten een fundament. Aanvankelijk was er geen moskee, en werd gebeden in een voormalige gymzaal aan de Prins Bernhardlaan, later in een ruimte in Veldhuizen en uiteindelijk in de grote moskee in Ede Zuid. Het opzetten van een moskee was een belangrijke stap in het verenigen van de gemeenschap en het bieden van een plek voor gebed en samenkomst.
Leven en werk in Nederland
Voor veel migranten was het lastig om aan halalproducten te komen. Soms werd het vlees zelf geslacht op boerderijen of in slachterijen, vaak zonder dat een imam daarbij aanwezig was. Later werden er halal-slachtmethoden ontwikkeld en kwam er meer duidelijkheid over de juiste rituelen.
Voor veel vrouwen en mannen was het werken in Nederland een belangrijke stap. Vrouwen begonnen vaak in de kippenslachterij of in andere arbeidsintensieve banen. Ze leerden de taal en pasten zich aan, terwijl ze tegelijk de Turkse cultuur en tradities probeerden te behouden.
De eerste jaren thuisblijven en wennen aan het nieuwe leven was normaal, maar na verloop van tijd gingen vele vrouwen werken en integreren. De taalontwikkeling bij kinderen verliepnatuurlijk; zij leren Nederlands op school, maar behouden ook hun culturele roots.
Cultuur en jeugdactiviteiten
De volgende generatie wordt steeds meer Nederlandstalig en westers. De cultuur van de ouders wordt langzaam aangevuld met die van Nederland. Kinderen leren niet alleen de taal, maar ook de gebruiken en gewoonten, waardoor een nieuwe, gemengde cultuur ontstaat.
Een mooi voorbeeld hiervan is de betrokkenheid bij sportverenigingen. Zo heeft een initiatief als FC Jeugd veel betekend voor de integratie. Jongeren van verschillende achtergronden – Turkse, Marokkaanse, Nederlandse en andere – speelden samen voetbal. Dit bevorderde niet alleen de sportiviteit, maar ook de onderlinge contacten en begrip.
Gemeenschapszin en vrijwilligerswerk
Ik ben trots op wat ik voor de gemeenschap betekent en op de rol die ikspeelde in het verbinden van mensen. Ik heb veel vrijwilligerswerk gedaan, zoals het organiseren van sportactiviteiten en het opzetten van samenwerkingen tussen bewoners en moskeeën. Ik kreeg zelfs een onderscheiding voor zijn inzet.
Het is belangrijk om samen te werken, buren te helpen en te zorgen voor een veilige en vreedzame omgeving. Met mjn betrokkenheid en inzet hebben heb ik bijgedragen aan het goede imago van de gemeenschap in Ede.
Een toekomst van harmonie
De verhalen laten zien dat ondanks de uitdagingen van migratie en integratie, door communicatie, begrip en samenwerking een sterke gemeenschap is ontstaan. De volgende generaties worden steeds meer ingebed in de Nederlandse samenleving, terwijl ze hun culturele erfgoed behouden.
De wens is dat iedereen in vrede en geluk leeft, zonder verdeeldheid, en dat de diversiteit in Ede een kracht blijft. De betrokkenheid van vrijwilligers en de bereidheid om samen te werken, zorgen ervoor dat deze gemeenschap blijft groeien en bloeien.
Kortom, het verhaal van de gemeenschappen in Ede is er een van doorzettingsvermogen, vriendschap en de kracht van samenleven in diversiteit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten